Author :
Abstract
Özet
Bu çalışma, Japon estetiğinin merkezinde yer alan Ma kavramının çağdaş seramik sanatındaki boşluk ve negatif alan kullanımını nasıl dönüştürdüğünü felsefi ve sanatsal bir çerçevede incelemektedir. Sanat tarihinde uzun süre formun bittiği yer veya bir eksiklik olarak görülen boşluk, Ma felsefesiyle birlikte nesneler arası ilişkilerin kurulduğu, anlamın filizlendiği ve deneyimin derinleştiği etkin bir potansiyel alan olarak yeniden tanımlanmaktadır. Araştırmada, boşluğun zamansal ve algısal bir eşik durumu olduğu vurgulanmakta ve Martin Heidegger'in çömlek analizi üzerinden formun varoluşsal özünün, onu sınırladığı boşlukta bulunduğunu ortaya konmaktadır. Alev Ebüzziya Siesbye, Metin Ertürk, En Iwamura, Taizo Kuroda ve Jennifer Lee gibi sanatçıların eserleri üzerinden yapılan analizler, boşluğun formu kuran ve izleyiciyle kurulan deneyimsel ilişkiyi yöneten stratejik bir bileşen olduğunu göstermektedir. Zen estetiğinin asimetri, sadelik ve sükûnet ilkeleriyle birleşen "yohaku no bi" (boşluğun güzelliği) anlayışının seramik yüzeylerdeki yansımaları, boşluğun anlam üretim sürecine dâhil eden gücünü somutlaştırmaktadır. Sonuç olarak çalışma, seramik sanatında form ve boşluk arasındaki ilişkiye disiplinlerarası bir perspektif sunarak literatürdeki kavramsal bir boşluğu doldurmayı amaçlamaktadır.
Anahtar Kelimeler: Ma Kavramı, Japon Estetiği, Seramik Sanatı, Negatif Alan, Boşluk Ontolojisi.
Keywords
Abstract
Abstract
This study examines, within a philosophical and artistic framework, how the concept of Ma, central to Japanese aesthetics, transforms the use of emptiness and negative space in contemporary ceramic art. Emptiness, long viewed in art history as the point where form ends or as a deficiency, is redefined with the philosophy of Ma as an active potential space where relationships between objects are established, meaning blossoms, and experience deepens. The research emphasizes that emptiness is a temporal and perceptual threshold, and through Martin Heidegger's analysis of pottery, it reveals that the existential essence of form lies in the emptiness that limits it. Analyses of works by artists such as Alev Ebüzziya Siesbye, Metin Ertürk, En Iwamura, Taizo Kuroda and Jennifer Lee demonstrate that emptiness is a strategic component that shapes form and governs the experiential relationship with the viewer. The reflections of the "yohaku no bi" (beauty of emptiness) concept, combined with the principles of asymmetry, simplicity, and tranquility of Zen aesthetics, on ceramic surfaces embody the power of emptiness to incorporate it into the meaning making process. In conclusion, this study aims to fill a conceptual gap in the literature by offering an interdisciplinary perspective on the relationship between form and space in ceramic art.
Keywords: The Concept of Ma, Japanese Aesthetics, Ceramic Art, Negative Space, Ontology of Space.